Przejdź do zawartości

2 Legia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
To jest stara wersja tej strony, edytowana przez Kerim44 (dyskusja | edycje) o 16:52, 28 maj 2012. Może się ona znacząco różnić od aktualnej wersji.
[[Plik:{{{znak}}}| 40x40px| link=| alt=]]
2 Legia
{{{nazwa oryginalna}}}
{{{motto}}}
UWAGA: Błąd parametru
{{{kategoria wojska}}}=
Ten parametr może przyjmować jedynie wartości:
  • lądowe
  • lotnictwo
  • marynarka
  • paramilitarny
Historia
Państwo

{{{państwo}}}

Nazwa wyróżniająca

{{{nazwa wyróżniająca}}}

Tradycje
Święto

{{{święto}}}

Nadanie sztandaru

{{{nadanie sztandaru}}}

Rodowód

{{{rodowód}}}

Kontynuacja

Legion Polski Posiłkowy Lombardii

Dowódcy
Pierwszy

{{{dowódca pierwszy}}}

Obecny

{{{dowódca obecny}}}

Ostatni

{{{dowódca ostatni}}}

Działania zbrojne
{{{działania zbrojne}}}
Organizacja
Rodzaj sił zbrojnych

Wojska lądowe

Formacja

{{{formacja}}}

Rodzaj wojsk

Piechota

Podległość

{{{podległość}}}

Skład

{{{skład}}}

Odznaczenia
{{{odznaczenia}}}
[{{{www}}} Strona internetowa]

2 Legia - polska formacja wojskowa w służbie francuskiej.

Wiosną 1797 roku Bonaparte podjął decyzję o reorganizacji Legionów Polskich. Decyzję przyjął do wykonania Centralny Komitet Wojskowy przy Administracji Lombardii. Wg tego planu powstać miały dwa legiony polskie po trzy bataliony.

Struktura organizacyjna

Dowództwo Legii - gen. Franciszek Ksawery Rymkiewicz; (od 31 VIII 1798 zastępstwo sprawował Jan Strzałkowski); gen.Wielhorski; gen. Kosiński; ; Ludwik Dembowski[1]

  • I batalion (Mantua) - Ludwik Dembowski
  • II batalion (Fort Urbino) - Józef Chamand; od 31 VIII 1797 - Lipczyński
  • III batalion (Mediolan) - Józef Niemojewski; od 17 IX 1797 - Tomasz Zagórski

Mundury oddziałów Legii

Mundur stanowiły polskie granatowe kurtki i spodnie[2]. Ozdoby posiadały kolory lombardzkie: druga legia miała mieć zielone wyłogi, białe kołnierze i czerwone klapy[2]. Nie zostało to jednak zaakceptowane przez Dąbrowskiego i ostatecznie legioniści nosili: "kurtkę, pantalony i czapkę; szarfę, dragonki i kordony oficerskie srebrne, przerabiane karmazynowym jedwabiem". Podstawowym kolorem munduru pozostał granatowy[3].. Bataliony różniły się barwą ozdób oraz guzików wzorowane na barwach regimentów Rzeczypospolitej.

  1. Bronisław Gembarzewski: Rodowody pułków polskich i oddziałów równorzędnych. s. 45.
  2. a b Andrzej Dusiewicz: Konferencja "Mundur wojsk Księstwa Warszawskiego - Raszyn 2010". s. 18.
  3. a b c d Andrzej Dusiewicz: Konferencja "Mundur wojsk Księstwa Warszawskiego - Raszyn 2010". s. 19.

Bibliografia

  • Bronisław Gembarzewski: Rodowody pułków polskich i oddziałów równorzędnych od r. 1717 do r. 1831. Warszawa: 1925.
  • Red. Waldemar Zubek: Konferencja "Mundur wojsk Księstwa Warszawskiego - Raszyn 2010". Materiały pokonferencyjne. Zeszyty Raszyńskie 1/2011. ISBN 978-83-931067-2-1.
  • Legiony Polskie we Włoszech