Gedeon (Charon)
Jurij Charon | |
Biskup makarowski | |
Kraj działania | |
---|---|
Data i miejsce urodzenia |
10 czerwca 1960 |
Biskup makarowski | |
Okres sprawowania |
od 2018 |
Wyznanie | |
Kościół | |
Inkardynacja | |
Śluby zakonne |
1987 |
Diakonat |
1987 |
Prezbiterat |
do 1991 |
Nominacja biskupia |
28 maja 2018 |
Chirotonia biskupia |
18 czerwca 2018 |
Data konsekracji |
18 czerwca 2018 | ||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|
Miejscowość | |||||||
Miejsce | |||||||
Konsekrator | |||||||
Współkonsekratorzy |
Paweł (Łebid), Ambroży (Polikopa), Włodzimierz (Moroz), Serafin (Demianiw), Pantelejmon (Poworozniuk), Filaret (Kuczerow), Teodozjusz (Snihiriow), Klemens (Weczeria), Damian (Dawydow), Mikołaj (Pocztowy), Wiktor (Bykow), Wiktor (Kocaba), Sylwester (Stojczew), Spirydon (Hołowastow) | ||||||
|
Gedeon, imię świeckie Jurij Samuiłowicz Charon (ur. 10 czerwca 1960 w Odessie) – biskup Ukraińskiego Kościoła Prawosławnego Patriarchatu Moskiewskiego.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Pochodzi z rodziny robotniczej z Odessy o greckich korzeniach[1]. Po ukończeniu szkoły średniej pracował w fabryce Priessmasz, równocześnie był sługą cerkiewnym w cerkwi Narodzenia Matki Bożej w Usatowem. Po odbyciu zasadniczej służby wojskowej w latach 1979–1982 został psalmistą w soborze Świętych Piotra i Pawła w Woroszyłowgradzie. W 1987 r. metropolita kurski Juwenaliusz dokonał jego postrzyżyn mniszych i wyświęcił go na hierodiakona[2]. W roku następnym podjął służbę w soborze Ikony Matki Bożej „Znak” w Omsku[2].
W 1991 r. został skierowany do służby duszpasterskiej w San Francisco, gdzie kierował Rosyjskim Domem Miłosierdzia i parafią Opieki Matki Bożej. W USA służył także w cerkwi św. Włodzimierza w Santa Barbara oraz kierował monasterem św. Jana z Szanghaju i San Francisco w San Francisco[2]. W 1999 r. przybył na Ukrainę i podjął pracę duszpasterską w cerkwi św. Eliasza w Kijowie. Sześć lat później powierzono mu kierowanie parafią przy cerkwi Narodzenia Matki Bożej w Kijowie[2], którą Ukraiński Kościół Prawosławny Patriarchatu Moskiewskiego wzniósł w sąsiedztwie fundamentów historycznej cerkwi Dziesięcinnej[3]. W 2009 r. został przełożonym utworzonego przy tejże świątyni monasteru[2].
W 2018 r. został nominowany na biskupa makarowskiego, wikariusza eparchii kijowskiej[2]. Jego chirotonia biskupia odbyła się 18 czerwca tego samego roku w cerkwi Narodzenia Matki Bożej w kijowskim rejonie hołosijiwskim, pod przewodnictwem metropolity kijowskiego i całej Ukrainy Onufrego[4].
14 lutego 2019 r. biskup został zatrzymany na lotnisku Kijów-Boryspol, gdy powracał ze Stanów Zjednoczonych, pozbawiony ukraińskiego paszportu i deportowany. Jako uzasadnienie podano podejrzenie o posiadanie podwójnego obywatelstwa (obok ukraińskiego także amerykańskiego) oraz wspieranie rosyjskiej agresji przeciwko Ukrainie[5]. Jednak w styczniu 2020 r. wyrokiem sądowym przywrócono hierarsze obywatelstwo ukraińskie[6].
20 marca 2023 r. Święty Synod Ukraińskiego Kościoła Prawosławnego przeniósł go w stan spoczynku, podając jako przyczynę tej decyzji jego zły stan zdrowia[7].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Гедеон, епископ Макаровский, викарий Киевской епархии (Харон Юрий Самуилович) / Персоналии / Патриархия.ru [online], Патриархия.ru [dostęp 2020-09-11] (ros.).
- ↑ a b c d e f В УПЦ избрали новых викарных епископов [online], spzh.news [dostęp 2018-06-21] (ang.).
- ↑ Małgorzata Kulbaczewska , Wielki pożar małej cerkwi. Dlaczego ukraińscy nacjonaliści próbowali podpalić kijowską świątynię?, „Eastbook.eu”, 14 lutego 2018 [dostęp 2018-06-21] (pol.).
- ↑ Предстоятель очолив архієрейську хіротонію новообраного вікарія Київської Митрополії, „Українська Православна Церква”, 18 czerwca 2018 [dostęp 2018-06-21] (ukr.).
- ↑ Ukraine Deports Russia-Aligned Priest, Strips Citizenship, In Church Rift [online], RadioFreeEurope/RadioLiberty [dostęp 2019-02-14] (ang.).
- ↑ Суд дав українське громадянство єпископу УПЦ МП, якого не пускали в Україну. pravda.com.ua, 22 stycznia 2020. [dostęp 2020-01-23]. (ukr.).
- ↑ ПІДСУМКИ Священного Синоду Української Православної Церкви від 20 березня 2023 року [online], Українська Православна Церква, 20 marca 2023 [dostęp 2023-03-22] (ukr.).