Ulusal Demokrasi Vakfı
Ulusal Demokrasi Vakfı | |
---|---|
Tür | kar amacı gütmeyen |
52-1344831 | |
Konum | |
Köken | ABD Kongresi resolution H.R. 2915 |
Hizmet bölgesi | Dünya çapında (Amerika Birleşik Devletleri dışında) |
Önemli kişiler | Carl Gershman (Başkan) |
Resmî site | http://www.ned.org/ |
Ulusal Demokrasi Vakfı (NED), yurtdışında demokrasiyi teşvik etmek amacıyla 1983 yılında kurulmuş bir ABD ajansıdır.[1] Bazen bir sivil toplum kuruluşu olarak anılmakla birlikte,[2] NED yarı özerk bir sivil toplum kuruluşu olarak işlev görür.[3][4] Esas olarak ABD Kongresinden[5] yıllık bir ödenekle finanse edilen NED, Demokrasi Programı tarafından iki partili, özel, kâr amacı gütmeyen bir şirket olarak oluşturuldu. Hibe veren bir vakıf olarak hareket ediyor.[6] NED, hibe programına ek olarak, Journal of Democracy, World Movement for Democracy, International Forum for Democratic Studies, Reagan-Fascell Fellowship Program, Network of Democracy Research Institutes ve Center for International'ı da destekler ve barındırır.
Tarih
[değiştir | kaynağı değiştir]Kuruluş
[değiştir | kaynağı değiştir]Nisan 1967'de Kongre Üyesi Dante Fascell (D-FL) tarafından bir Uluslararası İlişkiler enstitüsü oluşturmak için bir yasa tasarısı sunuldu. Tasarı kabul edilmese de, Capitol Hill'de yurtdışındaki demokrasi çabalarının ABD'nin yanı sıra özgürlük ve özyönetim mücadelesi veren ülkelere fayda sağlayacağı bir kurum kurulması tartışmalarına yol açtı.
Başkan Ronald Reagan, Westminster Sarayı'nda 1982'de yaptığı bir konuşmada, İngiliz Parlamentosu önünde "demokrasinin altyapısını - özgür basın, sendikalar, siyasi partiler, üniversiteler sistemini" geliştirmek için bir girişim önerdi.[7][8] ABD hükümeti, USAID (Birleşik Devletler Uluslararası Kalkınma Ajansı) aracılığıyla, "Demokrasi Programı" olarak bilinen demokrasinin teşvikini incelemek için Amerikan Siyasi Vakfı ile sözleşme yaptı. Program, iki partili, özel, kâr amacı gütmeyen bir şirketin Ulusal Demokrasi Vakfı (NED) olarak bilinmesini tavsiye etti. NED, hükûmet dışı olsa da, esas olarak ABD hükûmetinin yıllık ödenekleriyle finanse edilecek ve kongre denetimine tabi olacaktı.[9] Dışişleri Bakanlığı ve Amerika Birleşik Devletleri Bilgi Ajansı (USIA), özel sektörler aracılığıyla demokratik kurumlar arasında alışverişi teşvik etmek ve kolaylaştırmak için Vakıf'ı önerdi; demokratik eğitim programlarına hükûmet dışı katılımı teşvik etmek; yerli demokratik güçlerle işbirliği içinde yurt dışında demokratik seçim süreçlerinin güçlendirilmesi; Amerikan özel sektör grupları ile "demokratik çoğulculuğun kültürel değerlerine, kurumlarına ve örgütlerine adanmış" yurtdışındakiler arasında işbirliğini teşvik etmek ve hem ABD'nin hem de yardım alan diğer grupların çıkarlarına uygun demokratik gelişmeyi teşvik etmektir.
1983'te, Meclis Dışişleri Komitesi, Dışişleri Bakanlığı Yetkilendirme Yasası'nın (HR 2915) bir parçası olarak NED için 31,3 milyon dolarlık başlangıç finansmanı sağlayacak bir yasa önerdi, çünkü NED, gelişiminin başlangıç aşamalarındaydı, ödenek 18 milyon dolar olarak belirlendi. AFL-CIO'nun bir üyesi olan Solidarity Institute için 13,8 milyon dolar, Ulusal Büro Vakfı'na bağlı bir kuruluş için 2,5 milyon dolar ve iki partili enstitü için 5 milyon dolar olan yasaya dahil olanlar, daha sonra bir oylamayla ortadan kaldırıldı. 267–136. HR 2915 konulu konferans raporu Meclis tarafından 17 Kasım 1983'te ve Senato tarafından ertesi gün kabul edildi. 18 Kasım 1983'te, kâr amacı gütmeyen bir kuruluş olarak Ulusal Demokrasi Vakfı'nı kurmak için Washington'da şirket ana sözleşmeleri yayınlandı.[9]
1980'lerden günümüze
[değiştir | kaynağı değiştir]Siyaset bilimci Sarah Bush tarafından yapılan bir analiz, 1980'lerde NED faaliyetinin, muhalifleri, muhalefet partilerini ve sendikaları finanse ederek otokratlara doğrudan meydan okumalara odaklanırken, 21. yüzyıl NED finansmanının çoğunun, statüko, 2009 yılında kabaca % 60 1986 yılında kabaca % 20 artan "nispeten uysal programlara" için NED fonu oranı ile [10] Siyaset bilimci Lindsey A. O'Rourke, "Bugün, NED programları doksandan fazla ülkede yürütülüyor. ABD destekli demokrasi geliştirme programlarının sayısı artmış olsa da, günümüz programlarının çoğu Soğuk Savaş'taki benzerlerine göre daha az agresif hedefler peşinde koşuyor. "
NED, Arap Baharı'nın desteklenmesinde önemli bir rol oynadı. Örneğin, Mısır'daki 6 Nisan Gençlik Hareketi, Bahreyn İnsan Hakları Merkezi ve bireysel Yemenli aktivist Entsar Qadhi'yi, NED eğitip finanse etti.[11][12] Mısır'da, 2008-2012 arasında, Hüsnü Mübarek'in ve Muhammed Mursi'nin başkanlıklarına karşı çıkan sürgündeki polis memuru Albay Omar Afifi Soliman'ın yanı sıra laik aktivist Esra Abdulfettah'ın 2011'de Mısır Demokratik Akademisi'ni de destekledi.[13][14]
2004 yılından bu yana Dünya Uygur Kongresi, Uygur İnsan Hakları Projesi, Uygurlar için Kampanya ve Uygur Geçiş Dönemi Adaleti Veri Tabanı Projesi dahil olmak üzere Uygur gruplarına 8,758,300 ABD doları hibe etti.[15] Aynı zamanda Çinli muhalifleri de destekledi. Örneğin, 2005 ile 2012 arasında Çin Özgür Basın STK'sına[16] küçük hibeler verdi ve 2019'da Hong Kong'daki sivil toplum programlarına yaklaşık 643.000 dolar verdi.[17] Buna cevaben 2020'de Çin, NED başkanı Carl Gershman ve Freedom House başkanı Michael Abramowitz'e yaptırım uyguladı.Kaynak hatası: Açılış <ref>
etiketi hatalı biçimlendirilmiş veya hatalı bir ada sahip (Bkz: Kaynak gösterme)[18]
Finansman ve yapı
[değiştir | kaynağı değiştir]NED, 90'a yakın ülkede demokrasiyi yurt dışında teşvik etmek için özel sivil toplum kuruluşlarına fon dağıtan hibe veren bir vakıftır. NED'in finansmanının yarısı her yıl 4 ana ABD kuruluşuna tahsis edilmektedir:
Amerikan Uluslararası Çalışma Dayanışması Merkezi (ACILS - AFL-CIO ile ilişkili),
Uluslararası Özel Girişim Merkezi (CIPE - Amerika Birleşik Devletleri Ticaret Odası'na bağlı),
Ulusal Demokratik Uluslararası İlişkiler Enstitüsü (NDI - Demokratik Parti (Amerika Birleşik Devletleri) ile ilişkili),
Uluslararası Cumhuriyet Enstitüsü (IRI, daha önce Ulusal Cumhuriyetçi Uluslararası İlişkiler Enstitüsü olarak bilinen ve Cumhuriyetçi Parti'ye bağlı).[19]
NED'in fonunun diğer yarısı, destek için başvuran yurtdışında bulunan yüzlerce sivil toplum kuruluşuna yıllık olarak verilmektedir.[20] 2011'de Demokratik ve Cumhuriyetçi Enstitüler NED aracılığıyla yılda yaklaşık 100 milyon dolar kanalize etti.[11]
Finansman kaynağı
[değiştir | kaynağı değiştir]NED, ABD bütçesinden yıllık bir ödenek alır (ABD Uluslararası Kalkınma Ajansı-USAID için belirlenen Dışişleri Bakanlığı bütçesi bölümünde yer alır) ve bir sivil toplum kuruluşu olarak bile kongre denetimine tabidir.[21]
1984-1990 arası NED, yıllık olarak 15-18 milyon dolarlık kongre fonu ve 1991-1993 arası 25-30 milyon dolar aldı. O sırada fon, Amerika Birleşik Devletleri Bilgi Ajansı aracılığıyla geldi. 1993 yılında, Temsilciler Meclisi başlangıçta finansmanını kaldırmaya karar verdikten sonra, NED neredeyse kongre fonunu kaybediyordu. Fon (35 milyon dolarlık, bir önceki yılki 30 milyon dolardan artış) ancak NED destekçileri tarafından yürütülen güçlü bir kampanyadan sonra korundu.[22]
2009 yılının Eylül ayı sonuna kadar olan mali yılda NED'in 135.5 milyon dolarlık bir geliri vardı ve bunların neredeyse tamamı ABD hükûmeti kurumlarından geliyordu.[21] NED, hükûmet fonuna ek olarak, Smith Richardson Foundation, John M. Olin Foundation gibi vakıflardan da fon almıştır. Bradley Vakfı, 1990-2008 döneminde Journal of Democracy'yi 1,5 milyon dolar ile destekledi.[23]
2018'de Başkan Donald Trump, NED'in fonunu kesmeyi ve Demokratik ve Cumhuriyetçi Enstitülerle olan bağlantılarını kesmeyi teklif etti.[24][25]
Kurul
[değiştir | kaynağı değiştir]NED'in uzun süredir görev yapan başkanı (30 Nisan 1984[26] beri), Birleşmiş Milletler Birleşik Devletler Temsilcisi eski Kıdemli Danışmanı ve Sosyal Demokratlar (ABD)'ın eski İcra Direktörü olan Carl Gershman'dır.[19][27]
Demokrasi Ödülü
[değiştir | kaynağı değiştir]NED Yönetim Kurulu, "dünya çapında insan hakları ve demokrasi davasını ilerleten kişi ve kuruluşların cesur ve yaratıcı çalışmalarını" tanımak için her yıl Demokrasi Ödülü veriyor. Ödül, 1989 Tiananmen Meydanı protestoları sırasında inşa edilen Demokrasi Tanrıçası'nın küçük ölçekli bir kopyasıdır.[28]
Ödülü alanlar arasında Nobel Barış Ödülü sahibi Liu Xiaobo, Meksika eski Başkanı Vicente Fox ve gazeteci Veton Surroi yer alıyor.[29][30] Ödül töreninde önceki konuşmacılar arasında ABD Senatörü John McCain, Temsilciler Meclisi Başkanı Paul Ryan ve Temsilciler Meclisi Demokratik Lideri Nancy Pelosi yer aldı.[31][32][33]
Ödülü alanlar
[değiştir | kaynağı değiştir]Yıl | Konu | Kişi | Uyruk | Notlar |
---|---|---|---|---|
2020 | Sudan'da sivil toplumu güçlendirmek için çalışmak | Bölgesel Geliştirme ve Eğitim Merkezi | Grup, ülke çapında yüzlerce genci demokrasi, aktivizm ve yerel katılım konusunda eğitti[34] | |
Nuba Kadınlar Eğitim ve Kalkınma Derneği | Grup, yerel kadın aktivistleri yerel konularda barış süreçlerine ve aktivizme katılmaları ve kadın haklarına saygı göstermeleri için eğitti. | |||
Darfur Barosu | Grup, marjinal kişilerin haklarını savunmalarına destek oldu ve protestolar öncesinde ve sırasında savunmasız aktivistlere hukuki yardım sağladı. | |||
2019 | Çin'de insan ve dini hakların savunucuları | World Uyghur Congress | Doğu Türkistan/Uygur | Uygur halkı için demokrasi, insan hakları ve özgürlüğü savunan ve Uygurların kendi kaderini tayin etmelerine yardımcı olmak için barışçıl, şiddet içermeyen ve demokratik yolların kullanılmasını savunan Dolkun İsa tarafından temsil edilen grup[35] |
Tibet Action Institute | Lhadon Tethong tarafından temsil edilen Grup, dijital çağda Tibet hareketinin kapasitesini ve etkinliğini güçlendirmek için stratejik şiddetsiz eylem içeren dijital iletişim araçlarını kullanıyor. | |||
ChinaAid | Grup, Çin'de dini özgürlüğü ve hukukun üstünlüğünü teşvik etmeye kararlı uluslararası kâr amacı gütmeyen Hristiyan insan hakları örgütü Bob Fu tarafından temsil edilmektedir. | |||
2018 | Kuzey Kore'de insan hakları ve demokrasi hareketi | Kuzey Kore İnsan Hakları için Yurttaş İttifakı | Seoul-based group Kuzey Kore'de insan haklarını savunan Seul merkezli grup. | |
Now Action & Unity for Human Rights | Kuzey Kore'de insan haklarını ve Kore'nin yeniden birleşmesini savunan, Ji Seong-ho liderliğindeki grup. | |||
Geçiş Dönemi Adaleti Çalışma Grubu
(TJWG) |
Kuzey Kore'de insanlığa karşı suçların kanıtlarını belgeleyen Seul merkezli kâr amacı gütmeyen kuruluş. | |||
Unification Media Group (UMG) | Daily NK, Radio Free Chosun ve Open North Korea Radio'nun dahil olduğu Seul merkezli multimedya konsorsiyumu. | |||
2017 | Yolsuzlukla mücadele aktivistleri | Cynthia Gabriel | Malezya'da insan hakları savunucusu ve yolsuzlukla mücadele lideri. | |
Khalil Parsa | Afganistan Sivil Toplumu Destekleme Teşkilatı'nın (SOACS) kurucusu ve yönetici müdürü; 2016'da suikast girişiminden kurtulan kişi. | |||
Claudia Escobar | Hukuk bilgini, Guatemala Temyiz Mahkemesi eski sulh hakimi ve hukukun üstünlüğü savunucusu; Guatemala yargısına yasadışı siyasi müdahale içeren yolsuzluk davalarında ihbarcı olduktan sonra 2015 yılında ülkeden kaçtı. | |||
Rafael Marques de Morais | Angolalı gazeteci ve insan hakları aktivisti, elmas endüstrisindeki hükûmetin yolsuzluğunu, cezasızlığını ve suiistimallerini araştırmaya odaklandı. | |||
Denys Bihus | Araştırmacı gazeteci, yolsuzlukla mücadeleye odaklandı. | |||
2015 | Venezuela'nın siyasi mahkûmları | Mitzy Capriles de Ledezma, Lilian Tintori ve Tamara Sujú ödülü "tutuklu siyasi liderler, insan hakları savunucuları, sendikacılar ve öğrenci aktivistler" adına kabul ettiler. | ||
2014 | Çinli muhalifler | Liu Xiaobo | 2010 Nobel Barış Ödülü sahibi, Şart 08'in başlatılmasındaki rolü ile tanınan insan hakları ve siyasi reform aktivisti. | |
Xu Zhiyong | Hukuk bilgini, Çin'deki Açık Anayasa Girişimi'nin kurucularından. | |||
2013 | Demokrasi yanlısı genç aktivistler | Gulalai Ismail | 16 yaşında Aware Girls'ü kuran insan hakları aktivisti. | |
Harold Cepero | Küba'daki Varela Projesi'nin yazarlarından biri. Ödül ölümünden sonra verildi. | |||
Vera Kichanova | Bağımsız gazetesi Novaya Gazeta muhabiri, sivil aktivist, Moskova Yuzhnoye Tushino Bölgesi belediye yardımcısı. | |||
Glanis Changachirere | Genç Kadın Gelişimi Enstitüsü kurucusu. | |||
2012 | Burma demokrasi hareketi | |||
Min Ko Naing | 88 Nesli Öğrenci Grubu'nun kurucu üyesi. | |||
Hkun Htun Oo | Politikacı ve Shan Milliyetler Birliği Demokrasi Başkanı. | |||
Kyaw Thu | Free Funeral Service Society'nin aktörü ve kurucusu. | |||
Aung Din | 1988 demokrasi yanlısı hareketin eski siyasi mahkûmu ve lideri. | |||
Cynthia Maung | Karen doktoru ve tıbbi klinik çalışanı. | |||
2002 | İslam dünyasında kadın aktivistler | Mehrangiz Kar | İnsan hakları avukatı ve aktivisti.[36] | |
Muborak Tashpulatova | Yurttaşlık eğitimi aktivisti, Taşkent Halk Eğitim Merkezi yöneticisi. | |||
Nadjet Bouda | İnsan hakları aktivisti, Cezayir İç Savaşı'nın "ortadan kaybolması" na odaklanıyor. | |||
Mariam Hussein Mohamed | Mogadişu merkezli insan hakları aktivisti, Dr. Ismail Jumale İnsan Hakları Örgütü'nün kurucusu ve yöneticisi. |
Uluslararası Medya Yardımı Merkezi (CIMA)
[değiştir | kaynağı değiştir]2006 yılında, CIMA Ulusal Demokrasi Vakfı'nın bir girişimi olarak Kongre'nin teşvikiyle ve Dışişleri Bakanlığı Demokrasi, İnsan Hakları ve Çalışma Bürosu'ndan bir bağışla kuruldu.[37] CIMA, gelişmekte olan dünya, sosyal medya, dijital medya ve yurttaş gazeteciliğine odaklanarak yurtdışında bağımsız medya ve gazetecilerin çalışmalarını teşvik eder.[38] İlk raporu olan Bağımsız Medyayı Güçlendirmek: ABD'nin Dünyada Özgür ve Bağımsız Medyayı Teşvik Etme Çabaları 2008'de yayınladı ve ardından çatışmaya yatkın toplumlarda dijital medya hakkında bir rapor ve Afrika.[38]
Reaksiyon
[değiştir | kaynağı değiştir]Övgü ve eleştiri
[değiştir | kaynağı değiştir]Slate'deki yazısında 2004 yılında, Brendan I. Koerner "Eğer NED özgürlük kar amacı gütmeyen bir destekleyici veya dünya işlerine bir ideolojik olarak yönlendirilen bir müdahaleci" diye yazdı[39]
NED bazen hem sağdan hem de soldan ateş altına girdi.[40][41] Sağ taraftaki bazıları NED'i işçi sendikası aracılığıyla desteklenen sosyal demokrasi yanlısı bir gündeme sahip olmakla suçluyor; tersine, soldaki bazı kişiler NED'i Reagan'ın Soğuk Savaş politikasına yönelik "sağ kanat bir girişim" olmakla suçluyor. Latin Amerika'da, bazı eleştirmenler NED'i ABD paternalizmini ve hatta emperyalizmi tezahür ettirmekle suçluyor, tersine, "d yanlısı için eğitim ve destek sağlıyor. ABD'yi eleştiren demokrasi grupları Washington Post için 2004'te yayınlanan bir makalede Michael McFaul, NED'in ABD dış politikasının bir aracı olmadığını; bunun bir örneği olarak, ABD hükümeti bölgedeki demokratik olmayan hükümetleri desteklese bile NED'in demokratik yanlısı örgütleri finanse etmeye istekli olduğunu belirtiyor.[42] NED, kamuoyuna yaptığı açıklamalarda demokrasinin "farklı siyasi kültürlerin ihtiyaç ve geleneklerine göre" geliştiğini ve Amerikan tarzı bir modeli gerektirmediğini söyledi.
ProPublica tarafından yapılan 2010 araştırması boyunca, yayının o zamanki baş editörü Paul Steiger, "NED'in yaratılmasına öncülük edenler, bunun demokrasiyi teşvik etmek için gizli çabalardan açık çabalara geçme çabasının bir parçası olduğunu uzun zamandır kabul ediyorlar" dedi. ve dönemin NED başkanı Allen Weinstein'ın söylediği 1991 tarihli bir röportajı kanıt olarak gösterdi: "Bugün yaptığımız şeylerin çoğu 25 yıl önce CIA tarafından gizlice yapıldı."[43] Eleştirmenler, NED'in Nikaragua'daki 1980'lerde ve 1990'larda Nikaragua gruplarına (ABD yanlısı ve muhafazakar sendikalar, siyasi partiler, öğrenci grupları, iş grupları ve kadın dernekleri) verdiği finansmanı, bir solu "meydan okuma ve zayıflatma" konusundaki CIA çabasıyla karşılaştırdılar.[44] (Latin Amerikalı bilim adamı William M. LeoGrande, NED'in 1984-1988 yılları arasında Nikaragua'ya yaptığı kabaca 2 milyon dolarlık fonunun "sivil muhalefete açık yardımın ana kaynağı" olduğunu ve bunun yaklaşık yarısının Sandinista karşıtı gazete La Prensa'ya gittiğini yazıyor.[45] ) Sosyolog William Robinson'a göre, Reagan yıllarında NED fonları "nihayetinde beş örtüşen sahte-örtülü faaliyet için kullanıldı: Amerikan yanlısı elitler için liderlik eğitimi, Amerikan yanlısı eğitim sistemlerinin ve kitle iletişim araçlarının desteklenmesi," demokrasi kurumlarının güçlendirilmesi " "Hedef eyaletteki Amerikan yanlısı örgütleri finanse ederek, propaganda yaparak ve ulusötesi elit ağların geliştirilmesini sağlayarak." [46] Robinson, bu faaliyetleri eleştirerek, "ABD'li politika yapıcılar, süreçle (özgür ve adil seçimler) ilgilendiklerini ve sonuçla (bu seçimlerin sonuçlarıyla) ilgilendiklerini iddia ediyorlar; gerçekte, asıl endişe sonuçtur." Siyaset bilimci Lindsey A. O'Rourke, Reagan dönemi NED'in ABD'nin "Şili, Haiti, Liberya, Nikaragua, Panama, Filipinler, Polonya ve Surinam'da demokratik geçişleri teşvik etme" çabalarında kilit bir rol oynadığını, sadece bunu yaptığını yazıyor. ABD yanlısı partilerin başarısını desteklemek, sadece demokrasiyi desteklemek için değil, komünist veya sosyalist muhalefet partilerini desteklemedi.
2020 Tayland protestolarında,[47] hükümet yanlısı gruplar protestocuları sempatize eden gruplara NED'in desteğini gösterdi ve protestoları ABD hükümetinin yönettiğini iddia etti. Bangkok'taki Amerika Birleşik Devletleri Büyükelçiliği, protestocuları finanse ettiği veya desteklediği iddialarını resmen yalanladı.[48]
Diğer devletlerin tepkisi
[değiştir | kaynağı değiştir]Rus hükümet yetkilileri ve devlet medyası, NED'i sık sık ülkelerine düşman olarak görüyor.[49] 2015 yılında Rus devlet haber ajansı RIA Novosti, Ukrayna Cumhurbaşkanı Viktor Yanukoviç'i iktidardan düşüren Euromaidan kitlesel protestolarından NED'in bağışlarını sorumlu tuttu. Temmuz 2015'te Rus hükümeti, NED'i "istenmeyen" bir STK olarak ilan etti ve bağışları Rusya Devlet Başkanı Vladimir Putin tarafından iki ay öncesinde imzalanan Rusya istenmeyen örgütler yasası uyarınca yasaklanan ilk örgüt haline getirdi.
2019'da Çin Halk Cumhuriyeti hükümeti, Hong Kong İnsan Hakları ve Demokrasi Yasası'nın ABD Kongresi tarafından kabul edilmesine cevaben NED'i onayladı.[50] Çin hükümeti, NED ve CIA'nın 2019-20 Hong Kong protestolarını[51] gizlice kışkırtmak için birlikte çalıştığını ve NED'in bir ABD istihbarat cephesi olarak hareket ettiğini belirtti.[52] NED, Çin hükümeti tarafından yaptırım uygulanan ABD merkezli birkaç STK'dan biriydi; diğerleri arasında İnsan Hakları İzleme Örgütü, Özgürlük Evi, Ulusal Demokrasi Enstitü ve Uluslararası Cumhuriyet Enstitüsüydü.[53][54] Çin ayrıca, özellikle 2016'dan beri, yabancı STK'ların Çin'deki faaliyetlerini zaten sıkı bir şekilde kısıtladı ve Çin tarafından yaptırım uygulanan STK'ların genellikle anakarada ofisleri bulunmuyor; sonuç olarak, yaptırımlar çoğunlukla sembolik olarak görüldü. Hong Kong'daki NED hibe alıcıları arasında Solidarity Center ve Hong Kong Adalet Merkezi gibi işgücü savunuculuğu ve insan hakları grupları vardı. Çin hükümeti, yaptırım uygulanan örgütlerin "Hong Kong'un bağımsızlığı için ayrılıkçı faaliyetleri kışkırtan" Çin karşıtı "güçler olduğunu söyledi; ABD Dışişleri Bakanlığı yetkilisi, ABD merkezli STK'lara karşı" yabancı müdahaleye ilişkin yanlış suçlamaların "kasıtlı olduğunu söyledi." [55] Hudson Enstitüsü dış politika analisti ve eski Reagan yönetimi yetkilisi Michael Pillsbury, Çin'in suçlamasının "tamamen yanlış olmadığını" belirtti.[56]
Ağustos 2020'de NED başkanı Carl Gershman, 2019-20'de Hong Kong demokrasi yanlısı hareketi desteklediği için Çin hükûmeti tarafından - ABD merkezli diğer 4 demokrasi ve insan hakları örgütünün başkanları ve 6 ABD Cumhuriyetçi milletvekili ile birlikte - cezalandırıldı. 5 örgütün liderleri, 11 Hong Kong yetkilisinin ABD tarafından yapılan daha önceki yaptırımına cevaben, ayrıntıları belirsiz olan yaptırımı, kısasa kısasa bir önlem olarak gördü. İkinci adım, Hong Kong Ulusal Güvenlik Yasasının Haziran sonunda yürürlüğe girmesine bir tepki oldu. Aralık 2020'de Çin, NED'in kıdemli müdürü John Knaus'a "Hong Kong işlerine pervasızca karıştığını ve Çin'in iç işlerine fena halde karıştığını" söyleyerek yaptırım uyguladı.[57]
NED faaliyetine itiraz eden diğer hükûmetler arasında Hüsnü Mübarek yönetimindeki Mısır,[11] Narendra Modi yönetimindeki Hindistan[58] ve Venezuela yer alıyor.[50]
Ayrıca bakınız
[değiştir | kaynağı değiştir]Kaynakça
[değiştir | kaynağı değiştir]- ^ Practicing Public Diplomacy: A Cold War Odyssey (İngilizce). Berghahn Books. 2008. s. 161. ISBN 978-0-85745-013-5. 10 Ağustos 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 14 Şubat 2021.
NED was founded at the initiative of a small group of Washington insiders, who believed that the United States needed a "quango" (quasi-autonomous non-governmental organization) to promote democracy and counter communist influence abroad...
- ^ "National Endowment for Democracy is first 'undesirable' NGO banned in Russia". The Guardian. The Guardian. 28 Temmuz 2015. 4 Şubat 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 14 Şubat 2021.
- ^ The Future of Inter-American Relations (İngilizce). Routledge. 2013. s. 429. ISBN 978-1-136-68424-1. 9 Ağustos 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 14 Şubat 2021.
13: On NED and other QUANGO programs...
- ^ Otsuru-Kitagawa (1998). "The Role of QUANGO in American Democratic Assistance". International Relations (119): 127-141. 13 Eylül 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 14 Şubat 2021.
- ^ "About the National Endowment for Democracy". NATIONAL ENDOWMENT FOR DEMOCRACY (İngilizce). 12 Şubat 2010 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 10 Eylül 2020.
- ^ "History - Idea to Reality: NED at 30". National Endowment for Democracy. 12 Şubat 2010 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ "The Reagan Legacy and Democracy". HuffPost. 6 Haziran 2012. 8 Şubat 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 24 Ağustos 2020.
- ^ "Are we repeating democracy promotion mistakes in Tunisia?". Foreign Policy. 9 Temmuz 2012. 7 Mart 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 24 Ağustos 2020.
- ^ a b "History". National Endowment for Democracy. 26 Nisan 2008 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 3 Kasım 2008.
- ^ Covert Regime Change: America's Secret Cold War. Cornell Studies in Security Affairs (İngilizce). Cornell University Press. 2018. ss. 229-230. ISBN 978-1-5017-3069-6. 9 Ekim 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 14 Şubat 2021.
- ^ a b c "U.S. groups nurtured Arab uprisings". UPI. 15 Nisan 2011. 8 Şubat 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 24 Ağustos 2020.
- ^ "On a shoestring, U.S. groups helped nurture Arab opposition". East Bay Times. 14 Nisan 2011. 3 Nisan 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 24 Ağustos 2020.
- ^ "Anadolu Ajansı". Anadolu Ajansı. 3 Nisan 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 14 Şubat 2021.
- ^ "Exclusive: US bankrolled anti-Morsi activists". Al Jazeera. 25 Ocak 2018. 10 Temmuz 2013 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 24 Ağustos 2020.
- ^ "Uyghur Human Rights Policy Act Builds on Work of NED Grantees". National Endowment for Democracy (İngilizce). 29 Mayıs 2020. 21 Haziran 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 11 Aralık 2020.
- ^ "Driven to 'near extinction': Beijing's high-pressure campaign against the foreign Chinese-language press". Coda Story. 6 Mayıs 2020. 10 Mayıs 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 24 Ağustos 2020.
- ^ "Trump Administration Freezes Funding Intended to Benefit Hong Kong Protesters". Time. 26 Haziran 2020. 26 Haziran 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 24 Ağustos 2020.
- ^ "China sanctions US senators over Hong Kong". BBC News. 10 Ağustos 2020. 13 Ağustos 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 24 Ağustos 2020.
- ^ a b "An Interview With Carl Gershman '65, President of the National Endowment for Democracy". The Politic. 20 Kasım 2017. 12 Mart 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 24 Ağustos 2020.
- ^ "Grants". National Endowment for Democracy. 29 Temmuz 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 3 Kasım 2008.
- ^ a b "2008 Independent Auditors' Report" (PDF). National Endowment for Democracy. 2008. 4 Mart 2010 tarihinde kaynağından (PDF) arşivlendi. Erişim tarihi: 2 Nisan 2010.
- ^ Carothers (1994). "The NED at 10". Foreign Policy (95): 123-138. doi:10.2307/1149427. ISSN 0015-7228.
- ^ "Recipient Grants: National Endowment for Democracy". Media Transparency. 4 Ağustos 2008 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 3 Kasım 2008.
- ^ "Trump's Disdain for Democracy Promotion". The New Republic. 6 Mart 2018. 6 Mart 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 24 Ağustos 2020.
- ^ "The Trump administration wants to dismantle Ronald Reagan's 'infrastructure of democracy'". Washington Post. 5 Mart 2018. 5 Mart 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 24 Ağustos 2020.
- ^ World Movement for Democracy, Carl Gershman 3 Nisan 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
- ^ "Meet Our President". National Endowment for Democracy. 9 Temmuz 2008. 26 Nisan 2008 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 2 Kasım 2008.
- ^ Democracy Award 15 Şubat 2021 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. – Official website of the National Endowment for Democracy
- ^ Center. "National Endowment for Democracy Honors President of Mexico". Philanthropy News Digest (PND) (İngilizce). 14 Eylül 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 14 Eylül 2017.
- ^ "Veton Surroi, journalist and activist, to speak about Kosovo War | U-M LSA Weiser Center for Europe and Eurasia (WCEE)". www.ii.umich.edu (İngilizce). 22 Haziran 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 14 Eylül 2017.
- ^ "Senator John McCain's Remarks To NED On Iran's Opposition And The U.S." RadioFreeEurope/RadioLiberty. 29 Ağustos 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 14 Eylül 2017.
- ^ "Speaker Ryan to Address NED 2017 Democracy Award Ceremony". Speaker.gov. 6 Haziran 2017. 23 Aralık 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 14 Eylül 2017.
- ^ "Pelosi Remarks at the National Endowment for Democracy - Democratic Leader Nancy Pelosi". Democratic Leader Nancy Pelosi (İngilizce). 13 Kasım 2013. 7 Eylül 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 14 Eylül 2017.
- ^ "SUDAN'S CIVIL SOCIETY WILL BE HONORED WITH 2020 NED DEMOCRACY AWARD". National Endowment for Democracy. 5 Mart 2020. 17 Mayıs 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 6 Mayıs 2020.
- ^ "DEFENDERS OF HUMAN AND RELIGIOUS RIGHTS IN CHINA TO RECEIVE 2019 DEMOCRACY AWARD ON 30TH ANNIVERSARY OF TIANANMEN MASSACRE". National Endowment for Democracy. 21 Mayıs 2019. 27 Mayıs 2019 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 6 Mayıs 2020.
- ^ "Publications". National Endowment for Democracy. 9 Mayıs 2008 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 3 Kasım 2008.
- ^ "National Endowment for Democracy" (PDF). 12 Mart 2013 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 2 Ağustos 2017.
- ^ a b Marion Jeanette Herbert (2013). "Center for International Media Assistance". Encyclopedia of Social Media and Politics. 2. SAGE. ss. 249-50.
- ^ Brendan Koerner, Bush Aims To Raise Whose Budget? The skinny on the National Endowment for Democracy 11 Kasım 2020 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi., Slate (January 22, 2004).
- ^ Politics Latin America (İngilizce). Routledge. 2014. ISBN 978-1-317-86195-9. 9 Ekim 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 14 Şubat 2021.
- ^ Conry, Barbara (8 Kasım 1993). Cato Institute Foreign Policy Briefing No. 27: Loose Cannon: The National Endowment for Democracy (PDF). Cato Institute. 19 Temmuz 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi (PDF). Erişim tarihi: 12 Ağustos 2019.
- ^ "'Meddling' In Ukraine: Democracy is not an American plot". Carnegie Endowment for International Peace. 15 Eylül 2004 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 3 Kasım 2008.
- ^ The National Endowment for Democracy Responds to Our Burma Nuclear Story -- And Our Response 13 Şubat 2021 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi., ProPublica (November 24, 2010).
- ^ U.S.-Latin American Policymaking: A Reference Handbook (İngilizce). Greenwood Publishing Group. 1995. s. 467. ISBN 978-0-313-27951-5. 9 Ekim 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 14 Şubat 2021.
- ^ Our Own Backyard: The United States in Central America, 1977-1992. 2009. s. 543.
- ^ Covert Regime Change: America's Secret Cold War. Cornell Studies in Security Affairs (İngilizce). Cornell University Press. 2018. s. 6768. ISBN 978-1-5017-3069-6. 9 Ekim 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 14 Şubat 2021.
- ^ "Tayland'da 'Kral'a hakaretten' 43 yıl 6 ay hapis cezası: 112. Madde kapsamında bugüne kadarki en ağır yaptırım". tr.sputniknews.com. 19 Ocak 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 14 Şubat 2021.
- ^ "U.S. Embassy Denies Funding Anti-Govt Protests". Khaosod English (İngilizce). 31 Ağustos 2020. 21 Eylül 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 31 Ağustos 2020.
- ^ Alec Luhn (28 Temmuz 2019). "National Endowment for Democracy is first 'undesirable' NGO banned in Russia". The Guardian. 4 Şubat 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 14 Şubat 2021.
- ^ a b Shih (3 Aralık 2019). "China announces sanctions against U.S.-based nonprofit groups in response to Congress's Hong Kong legislation". The Washington Post. 12 Aralık 2019 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 12 Aralık 2019.
- ^ Steven Lee Myers, In Hong Kong Protests, China Angrily Connects Dots Back to U.S. 6 Eylül 2019 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi., New York Times (September 9, 2019; updated October 15, 2019).
- ^ "China suspends US warship visits and sanctions NGOs over Hong Kong unrest". Hong Kong Free Press. 2 Aralık 2019. 2 Aralık 2019 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ Amy Qin, China Hits Back at U.S. Over Hong Kong Bill in a Mostly Symbolic Move 3 Aralık 2019 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi., New York Times (December 2, 2019).
- ^ China bars U.S. military ships, aircraft from Hong Kong, sanctions U.S.-based NGOs 3 Aralık 2019 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi., Reuters (December 2, 2019).
- ^ "China tries to blame US for Hong Kong protests". Fox News. 24 Mart 2015. 8 Aralık 2019 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ "China Tries to Blame US for Hong Kong Protests". Hudson Institute. 13 Ekim 2014. 6 Kasım 2014 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ "Arşivlenmiş kopya". 8 Şubat 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 14 Şubat 2021.
- ^ "George Soros' Open Society Foundations moves Delhi High Court against Union Home Ministry". The Hindu. 29 Ocak 2020. 29 Ocak 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 24 Ağustos 2020.
Konuyla ilgili yayınlar
[değiştir | kaynağı değiştir]- Bollen (June 2005). "Assessing international evaluations: An example from USAID's Democracy and Governance Programs" (PDF). American Journal of Evaluation. 26 (2): 189-203. doi:10.1177/1098214005275640. Evaluation performed on behalf of the Social Science Research Council (SSRC), at the request of and with funding from the Strategic and Operational Research Agenda (SORA) of USAID (Office of Democracy and Governance in the Bureau for Democracy, Conflict, and Humanitarian Assistance), according to the National Research Council (2008, s. 28).[ölü/kırık bağlantı]
- Goldstone, Jack A, (Ed.) (2008). Improving democracy assistance: Building knowledge through evaluations and research. 6×9 inches, 15×23 cm. ss. xvi+336. doi:10.17226/12164. ISBN 978-0-309-11736-4. Individuals can download the complete report (pdf format) for private use.978-0-309-11736-4
- Promoting polyarchy: Globalization, US intervention, and hegemony. Cambridge University Press. 1996.
- Kate Geoghegan, "Gerilimdeki Bir Politika: Demokrasi için Ulusal Bağış ve Sovyetler Birliği'nin Çöküşüne ABD Tepkisi," Diplomatik Tarih, Cilt 42, Sayı 5, Kasım 2018, Sayfa 772-801 4 Aralık 2019 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.,
- Søndergaard, RS 2020. " ABD demokrasisinin desteklenmesinin tartışmalı kökenleri: demokrasi için ulusal bağış ve kongre eleştirmenleri. " Uluslararası Politika.
Dış bağlantılar
[değiştir | kaynağı değiştir]- Resmi site 12 Kasım 1996 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.