Quantum redactiones paginae "Argus (gigas)" differant
de oculo et nympha |
|||
Linea 1: | Linea 1: | ||
[[Fasciculus:Mercury Putting Argus to Sleep - etching - 17.5 x 25.2 cm - Washington DC, NGA.jpg|thumb|Mercurius Argum fistula sopit. Henricus Goltzius scalpsit.]] |
[[Fasciculus:Mercury Putting Argus to Sleep - etching - 17.5 x 25.2 cm - Washington DC, NGA.jpg|thumb|Mercurius Argum fistula sopit. Henricus Goltzius scalpsit.]] |
||
In mythologia Graeca '''Argus''' vel '''Argus Panoptes''' (Graece Ἄργος Πανόπτης) erat [[Gigas|gigas]] cuius caput centum oculis cingebatur. Ob hanc miram vigilantiam regina deorum [[Iuno]] eum [[Io (mythologia)|Ioni]] |
In mythologia Graeca '''Argus''' vel '''Argus Panoptes''' (Graece Ἄργος Πανόπτης) erat [[Gigas|gigas]] cuius caput centum [[oculus|oculis]] cingebatur. Ob hanc miram vigilantiam regina deorum [[Iuno]] eum [[Io (mythologia)|Ioni]] [[nympha]]e in candidam iuvencam transformatae ut custodem pastoremque adposuit ne maritus Iuppiter eam occulte adire posset. Numquam enim omnes eius oculi somno simul opprimebantur et in omnem regionem uno tempore spectare poterat. Puellae dolores miserans Iuppiter filio [[Mercurius (deus)|Mercurio]] imperat ut Argum necet. Qui cantu et [[Syrinx|syringis]] sono et virga somnifera gigantem consopire potuit cuius caput a collo falce abscidit. Oculi Iunoni dati sunt qui eos ad avis suae pennas ornandas adhibuit. Quae causa fuit cur [[Pavo (genus)|pavonum]] caudae velut stellis distinctae sint<ref>Ovidius I.723-4ː ''Excipit hos volucrisque suae Saturnia pennis // collocat et gemmis caudam stellantibus inplet''.</ref>. |
||
Ad hanc fabulam alludere creditur Hermae [[Lingua Homerica|epitheton Homericum]] ''Ἀργειφόντης'', 'Argi necator' nisi fabula e verbo enata est. |
Ad hanc fabulam alludere creditur Hermae [[Lingua Homerica|epitheton Homericum]] ''Ἀργειφόντης'', 'Argi necator' nisi fabula e verbo enata est. |
Redactio novissime (die 6 Octobris 2022, hora 18:05) facta
In mythologia Graeca Argus vel Argus Panoptes (Graece Ἄργος Πανόπτης) erat gigas cuius caput centum oculis cingebatur. Ob hanc miram vigilantiam regina deorum Iuno eum Ioni nymphae in candidam iuvencam transformatae ut custodem pastoremque adposuit ne maritus Iuppiter eam occulte adire posset. Numquam enim omnes eius oculi somno simul opprimebantur et in omnem regionem uno tempore spectare poterat. Puellae dolores miserans Iuppiter filio Mercurio imperat ut Argum necet. Qui cantu et syringis sono et virga somnifera gigantem consopire potuit cuius caput a collo falce abscidit. Oculi Iunoni dati sunt qui eos ad avis suae pennas ornandas adhibuit. Quae causa fuit cur pavonum caudae velut stellis distinctae sint[1].
Ad hanc fabulam alludere creditur Hermae epitheton Homericum Ἀργειφόντης, 'Argi necator' nisi fabula e verbo enata est.
Notae
[recensere | fontem recensere]- ↑ Ovidius I.723-4ː Excipit hos volucrisque suae Saturnia pennis // collocat et gemmis caudam stellantibus inplet.
Fontes
[recensere | fontem recensere]- Aeschylus, Prometheus vinctus 566-75 et 677-81 et Supplices 302-5
- Apollodori bibliotheca II.1.3
- Hyginus, Fabulae 145
- Ovidius, libro primo Metamorphoseon 624-713
Plura legere si cupis
[recensere | fontem recensere]- Roger Brunet, "Argos, Hermès et le territoire", L'Espace géographique, 1989ː 337-338
- Gerhard Keerl, Der hundertäugige Argos in der griechischen Mythologie. In: Mitteilungen der Julius-Hirschberg-Gesellschaft zur Geschichte der Augenheilkunde. 4, 2002ː 149–165.
- Gustavus Mellen, De Ius fabula capita selecta, Upsallae, 1901