سلطان حسین بایقرا
سلطان حسین بایقرا (محرم ۸۴۲/می-جون ۱۴۳۸ در هرات - ۱۱ ذیالحجه ۹۱۱ ه.ق /۴ می ۱۵۰۶ م در روستای بابااِلهی در نزدیکی هرات) پسر امیر منصور پسر بایقرا پسر عمر شیخ پسر تیمور گورکانی و معروف به «خاقان منصور» و معزالسلطنه و ابوالغازی، آخرین سلطان بزرگ از امرای تیموری (فرمانروایی: ۱۵۰۶–۱۴۶۹ م) بود.[۱]
سلطان حسین بایقرا | |||||
---|---|---|---|---|---|
خاقان منصور، معزالسلطنه، ابوالغازی | |||||
سلطان حسین بایقرا، اثر کمالالدین بهزاد، دهه ۱۴۹۰ میلادی | |||||
سلطنت | ۱۴۶۹ م - ۱۵۰۶ م (۳۷ سال) | ||||
تاجگذاری | ۸۴۸ هجری خورشیدی | ||||
پیشین | ابوالقاسم بابر، ابوسعید میرزا، یادگار محمد میرزا | ||||
جانشین | بدیعالزمان میرزا، مظفرحسین میرزا | ||||
زاده | خرداد ۸۱۷ هجری خورشیدی هرات، امپراتوری تیموری، افغانستان امروزی | ||||
درگذشته | ۱۳ اردیبهشت ۸۸۳ هجری خورشیدی روستای بابااِلهی، نزدیک هرات، امپراتوری تیموری، افغانستان کنونی | ||||
آرامگاه | |||||
فرزند(ان) |
| ||||
| |||||
دودمان | |||||
پدر | منصور تیموری | ||||
مادر | فیروزه سلطان بیگم |
زندگی
ویرایشسلطان حسین بایقرا در سال ۸۶۱ ه. ق که خراسان آشفته شده بود، در شهر مرو به پادشاهی نشست و در ذیحجهٔ ۸۶۲ ه. ق/۱۴۵۹ میلادی استرآباد را فتح کرد و در سال ۸۷۳ ه. ق. /۱۴۶۹ میلادی هرات را تسخیر نمود و در ۸۷۴ با میرزا یادگار محمد جنگید و در اواخر سال ۸۷۵ ه. ق. با میرزا سلطان محمود جنگید و تا سال ۹۰۲ه. ق در غایت دولت و شوکت حکومت کرد؛ و در سال ۹۱۱ ه. ق/۱۵۰۶ م درگذشت.[۲]
آثار
ویرایشاو پادشاهی ادبپرور و هنردوست بود و وزیر معروفش امیر علیشیر نوایی موجب شهرت دربار او و آبادانی پایتختش هرات شده بود. میر علی هروی از خوشنویسان مهم سده دهم مدتی در دربار وی بودهاست.
اثری موسوم به مجالسالعشاق و اشعاری به فارسی و ترکی دارد و تخلصش حسینی بودهاست.
سلف: میرزا یادگار محمد |
سلسلهٔ تیموریان (در هرات) | جانشین: بدیعالزمان میرزا |
منابع
ویرایش- ↑ The Archaeology of Afghanistan from Earliest Times to the Timurid Period by Frank Raymond Allchin, Norman Hammond, Nicholas G. Hammond, page 379
- ↑ Lisa Balabanlilar The Begims of the Mystic Feast: Turco-Mongol Tradition in the Mughal Harem, The Journal of Asian Studies Vol. 69, No. 1 (2010), p. 128