علم بیان
بیان به انگلیسی Rhetoric ، «خطابه»، یا «ریطوریقا» (لاتین: Ars Rhetorica از اصل یونانی: Τέχνης Ρητορικής، Technēs Rhtorikēs) در لغت به معنی پیدا و آشکار شدن است و در اصطلاح ادبی مجموعه علومی است که به وسیلهٔ آنها میتوان معنای واحدی را به راههای گوناگون بیان کرد. علم بیان به همراه معانی، بدیع، عروض و قافیه مجموعهٔ علوم بلاغی را در زبان و ادبیات فارسی تشکیل میدهد. علم بیان با فن بیان یکی نیست و تفاوت های بارزی با هم دارند. در واقع علم بیان علم سخندانی و سخن پردازی و فن بیان فن چگونه گفتن میباشد.[۱] بیان را همچون دیگر دانشها میتوان از دو دیدگاه مورد بحث و بررسی قرار داد:
- دیدگاه موضوعی
- دیدگاه تاریخی
موضوعهای علم بیان
ویرایشموضوعهای علم بیان، عبارت است از:
منابع
ویرایش- کتاب بیان، نوشته سیروس شمیسا
- ↑ اصول گفتار محمد علی حسینیان.